باوه يال / bavayal - ماسی و مانگ ( ماهی و ماه)

ماسی و مانگ ( ماهی و ماه)

شعری سپید با زبان کردی جنوبی تجربه ی تازه ایست از من همرا با دو ترجمه ی

متفاوت از همین شعر که اولی برداشتی ست آزاد از شاعر توانای کشورجناب آقای جلیل صفربیگی

و دومی ترجمه ایست تقریبا لفظ به لفظ از خودم که امیدوارم بپذیرید .

از جناب آقای صفربیگی دوست و همشهری عزیزم هم بسیار سپاسگزارم .

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

شعر

تاج ئاساره‌ئ دارشياگه وو

گيس رشانگه‌سه‌وو شانيه‌ل شه که ت و ته‌كياگ زه‌مين

بالا پوش ده واران

خشت خشت گيان شووردگه و

گه‌رمه‌شين وا شئوه‌ئ شيوانگه

وه چينه یل تيژ ک ده جامه‌‌ك ئاو که فتگه

رويائ‌ل خۆنالین

دياره گوپ رنيه مانگ

ماسي بۆچگ قرمز ده حه‌وز مردگه

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ترجمه ی اول از جناب اقای صفربیگی

تاج ستاره از سرش افتاده و

موهایش روی شانه ی زمین ریخته اند

چنان خیس اشک است

که گویی باران را پوشیده

باد

شیون می کند و

آب

موج بر می دارد

-رویاهایش زخم می خورند-

ماه

با صورت خراشیده

به ماهی قرمز مرده در حوض می نگرد

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ترجمه ی دوم ترجمه ایست تقریبا لفظ به لفظ از خودم

تاج ستاره ای که بر سر داشت

گسسته است

زلف آشفته اش را ریخته بر شانه های تکیده ی زمین

تن پوشی از باران خشت خشت جانش را

شسته و فروریخته

در شیون بلند باد صورتش اشفته است و

با موجهای تند و تیزی که بر ایینه ی اب افتاده

رویاهایش زخمی و خون الودند

ببین

ماه صورتش را خراشیده است

ماهی قرمز کوچکی در حوض جان داده است

+نوشته شده در شنبه بیست و ششم مرداد 1387ساعت2:9توسط باوه یال |