با مويي و مياني

با من كه در كناره نشسته اي

با من كه ريختگي ابر از سر و رويم مي ريزد

در شبي كه ماه را ريخته در گودي خيابان

با اشاره ي نزديك به آب مي خورم

ماه با هزار حلقه از خيال خيابان ناپديد مي شود

باد حلقه ها را به گردنت مي آويزد

حبابها حلقه مي بندند

رو را كه برمي گردانم

در راه راه پيراهنت باد هم بند آمده است

چيزي در چشمهاي من حلقه مي زند

حالا نه تو مو مي بيني و نه من

رو را كه بر مي گردانم از ماه

ماهي در اعماق هفت توي آسمان

افتاده در گودي چشمهاي تو

من سكه ي يك ماه شده ام

اينجاست كه تو مو مي بيني و من ...

دستهايت را در گردن من حلقه نكن

ماه در گودي خيابان به لجن نشسته است

تا صبح

بادهاي بند آمده در راه راه پيراهنت مو ميائيش مي كنند

راه كه بيفتيم

چند قدم آنطرفتر

حوصله ي سياه خيابان هم

سر

مي رود

در هر قدمت هزار سر باخته ايم

تا خانه ي ما آمدنت خود لطفيست

هر چند تو را به زحمت انداخته ايم

در اين شهري كه پيدا نيست دردي

تو اي همزاد خوب مهربانم

سرافرازم نمودي ٬لطف كردي

گلوي رود خشك و زخم ناك است

تمام ابرها آتش گرفتند

زمين از داغ باران سينه چاك است

ده لاي نوقل ده مت قه ن تام نه يري

ده په ي جا م چيه مت جه م جام نه يري

ده وه ختيگه وو چيه مت گل دايه ده ريا

ده وينه ي زولف خوه ت ئارام نه يري

******************************

جماني ده م دلم هوري مه ته ل كرد

شه راوي ليوي تو شين عه سه ل كرد

شه راوه ي زولف تو سا خس ده عاله م

دوبه يتي ليو تو سوري غه زه ل كرد

******************************

خوه زه و به ختي منيشه گول بكردا

خوه زه و يه ي گر غه مت دل ول بكردا

خوه زه و سه وري بياي پا دا بكيشي

گري ته قديرمان ماتل بكردا

****************************

م زرگانیم بوه س وه عشق خالی

ئگر قه یس بو وه مه جنون له ی لی داشت

م لیوه ی لیو له ی لی خیالی

تو را باعشق و حالت می شناسم

کبوتر گر جه بر تن سر نداری

تو را با زخم بالت می شناسم

و بال ٬بال دلم در هوای تنهایی

دو کاسه بغض و کمی اشک و پای صحبت دل

و پا گرفتن شعری به پای تنهایی

نشسته لرزش تلخی در ارتعاش صدا

بروی زمزمه ی یا خدای تنهایی

چقدر حسرت سهراب رو به هیچستان

نشسته پشت همین ناکجای تنهایی

رسیده ام سر داری پر از تب پوچی

به انعکاس خودم در صدای تنهایی

میانه ی من و امشب چه گیر و داری هست

که هر دو غرق هم و مبتلای تنهایی

کسی به در زد و من در به در شدم از خویش

کسی رسیده سر انتهای تنهایی

                              ده سیاری شه و وه ریواریم

                              سه ده نگ جار وه له رزان له رزان

                                                                ده گوش کاس شه و

نیشانیل٬ چمان نیشانیل منن

                                  نیه زانم ئه وان م گوم کردنه

                                            یا م خوه م گوم کردمه

چمان قه رت دو عاله م لام دیرن

م وه وه زن چیه ملت شعر ئوشم

چیه ملت چو دو به یتی تام دیرن

مرا با وهم برزخ روبرو کرد

نقاب از صورتم یکباره برداشت

مرا پیش خودم بی آبرو کرد

بزانم چو ده رو به ي ناز له ي لي

يه گي ره م بوته مه جنون يه ي به نامي

چه كه ي وه رد سه ر ناساز له ي لي

زه مين ته م گرت و خه م ،خوه ر بي خه وه ر چگ

ده چه فتي چه رخ چاره م وه ر‍‍ژه چاوي

م خوه م گيانم وه چه و خوه م ديم ده ر چگ

از سمت همین دست دعا خواهم رفت

آنگونه که از شهر خودم دل کندم

دل می کنم از شهر شما خواهم رفت

دم عیسا وه ووای بال ت ئوشن

مه لایک ئه ر وه که س وواده ی به هیشت  ده ن

م ئوشم وه چه و کال ت ئوشن

ابتدا در مورد انتخاب نام باوه یال باید عرض کنم باوه یال کوهی است در منطقه شهرستان ایلام بخش چوار که شاعر و عارف نامی غلامرضا ارکوازی در ان منطقه بدنیا آمده و در اکثر شعرهایش از آن نام برده و گاه با او درد دل می کرده است . اینجانب نیز افتخار می کنم که هم ولایتی آن شاعر بزرگ می باشم