مانێشت   ك    گیان   دا  گه سه    وا    سه ر داۆێ

وه ن   قه ێ وه ن وو   مانگ    سه ر وه نێه    ‌‌‌چو   تاوێ 

یه ئ   دۆكمه   ده   سینگ   ‌چه كنێ   تا   ‌خوه ر   دیاگ‌

ئه و   ساته   ك   ده م   نه ێگه   ده مێ   وه فراوێ 

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

شرح

مانێشت: کوهی بلند و برف گیر در ایلام

گیان : جان ـــــــــ داگه سه : می بخشد ــــــــــ وا : باد ـــــــــــ سه ر داۆێ: سرد اب

وه ن : نام درختی است ــــــــــ قه ێ وه ن:شالی که به کمر می بندند ــــــ مانگ: ماه

سه ر وه ن: سربند ـــــــــچو :چگونه ـــــــــــتاوێ:آب می شود ،ذوب می شودــــــ

یه ئ:یکـ ــــــــــ سینگ :سینه ، در اینجا به معنای یقه می باشد ـــــــــــ ‌چه كنێ:باز می کند

‌خوه ر : خورشید ــــــــــ دیاگ‌:می آید ـــــــــــــ ئه و : آن ـــــــــــ ساته:ساعت ـــــــــ ده م: دهان ، لب

 وه فراوێ :برفاب

ئه داي  خوه ر  ده  روي جامه ك  دراري

بخه ن سه و نزه  ك چوزه ي  نه و  وه هاري

وه  ميل سوه رمگ  به ن و چه م ئوره ژن  وه ي

تو  ميل ئو چه م  به ي و  سوه رمگ دراري

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ترجمه

در مقابل آیینه همانند آفتاب می درخشی

لبخند بزن اي سبزه ي نورسيده ي بهاري

با قلم از سرمه دان  سرمه بر مي دارند و چشم را اراسته مي كنند

اما تو با قلم از چشم هايت  (سياهت) سرمه بر مي داريد (چشم هايت خود سرمه سازند)

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

اگر نقصي هست كه حتما هست مرا خواهيد بخشيد