باوه يال / bavayal  

ک ِ ئوومه‌ت دل به‌سینه‌س وه‌ چه‌م ِ تو 

شه‌وارێ قۊله‌ ، قیله‌ ، قۊتِمه‌و دا 

نه‌ پامان و نه‌ په‌ێ دێرێ خه‌م ِ تو 

وه‌ رۊما چه‌م ئلالی زینگه‌و دووم

خودا زانێ چه‌نێ فریه‌س که‌م ِ تو 

تو هه‌رکس دۊنی ها ده‌ عاله‌م ِ خوه‌ێ 

م ِ لێوه‌م ، لێوه‌ ها ده‌ عاله‌م ِ تو

تو هه‌رچگ مه‌م بله‌رزن ، دل نیه‌لرزێ 

م ِ کوشیامه‌ ده‌ ئه‌و سال ِ به‌م ِ تو

ئه‌گه‌ر بوومه‌ جه‌م و له‌شکه‌ر بێارم

سپاێ زولفت وه‌ فرمان ِ چه‌م ِتو 

قه‌لارێ خه‌ێ ده‌ ئێ دیشته‌ وه‌ بێ ده‌نگ 

کیه‌ گیان وه‌ێ ده‌ گورز ِ رووسه‌م ِ تو 

م ِ که‌ێ دومه‌ حه‌ریف ِخنج و خالت 

م قه‌ورم ها دل ِ خاتر جه‌م ِ تو 

سپاێ دوسه‌ێل ِ گیانه‌ێ گیانِیت هات 

م ِ وه‌م ک ِ واوه‌شان که‌ێ په‌رچه‌م ِ تو 

-------------
ترجمه 
زبان تو کدام سحر را می خواند 
که عالم همه دلبسته ی چشمهای تو اند 
این شب دراز قیر گون مرا می بلعد 
غم تو را هرگز آغاز و پایانی نیست 
با یک نگاه تو من زنده می شوم 
خدا می داند که "کم" تو در نگاه من "بسیار" است 
هر که را می بینی در عالم خود سیر می کند 
من دیوانه ام ، دیوانه غرق ِ در عالم توست
تو هرچه ناز و عشوه کنی ، دل من نمی لرزد 
من سالهای دور در "بم ِ" تو گشته شده ام 
اگر شاه جمشید باشم و لشکری در پی من 
سپاه زلف تو به فرمان چشمهایت 
بی هیچ زحمتی قتل عامی براه خواهند انداخت 
چه کسی جان بدر خواهد برد از گرز رستم تو 
من حریف سحر خال تو نمی شوم 
دل خاطر جمع تو گورستان من است 
سپاه دوستدارانت از راه رسیدند 
من همانم که پرچم تو را در باد تکان می دهد 
-------------------
نورمراد رضایی
بوشهر - آذر 92

----------------